نحوه نگهداری ماهی قرمز
نکاتي جهت آشنايي با اين ماهي و موارد بهداشت فردي و نگهداري مناسب ماهي قرمز در پي ميآيد.
ماهي قرمز که نام علمي آن کاراسيوس اوراتوس است و از خانواده کپور ماهيان بوده، خاستگاه اوليه آن کشور چين است که با گذشت زمان به نقاط ديگر جهان بالاخص ايران معرفي شده است تا آنجايي که هرساله ميليونها قطعه ماهي قرمز بر سر سفرههاي هفتسين ميآيند. [چطور از ماهيان آکواريومي نگهداري کنيم؟]
شرايط نگهداري ماهي قرمز:
ماهي قرمز به عواملي نظير هوا، دما، آب و غذا به مقدار مناسب نياز دارد تا هم خود سالم بماند و هم احتمالا سلامتي ما را به مخاطره نيندازد.
دما: ماهي قرمز در دماي بالاي 25 درجه سانتيگراد آسيبپذير بوده و تغييرات ناگهاني دما باعث مرگ آنها ميشود مناسبترين دما براي اين ماهي بين 10 تا 25 درجه سانتيگراد است.
هوا: ماهيها به اکسيژن موجود در هوا احتياج مبرم دارند و اين اکسيژن از طريق سطح هوايي که با آب در تماس است وارد ظرف نگهداري ماهي ميشود. بنابراين هر چه سطح مقطع بالاي تنگ بزرگتر باشد، اکسيژن بيشتري به ماهي ميرسد.
آب: استفاده از آب شهري براي ماهي قرمز مشکل خاصي ايجاد نميکند فقط جهت خارج شدن کلر، قبل از عوض کردن آب ظرف حاوي ماهي، بگذاريد که آب بهمدت حداقل 24 ساعت در ظرف مجزا بماند که با اين عمل هم کلر موجود در آب از بين رفته و هم آب دماي محيط را پيدا ميکند. بهتر است هر هفته يک يا دو نوبت و فقط نيمي از آب ظرف ماهي تعويض شود.
غذا: اگر در شبانه روز يک يا دو نوبت غذا به ماهي بدهيم، نياز آن بر طرف ميشود. غذاهاي کم پروتئين و سرشار از کربوهيدرات در اين ميان مناسب هستند و حدالامکان از غذاهاي آماده آنهم به اندازهاي که در آب باقي نماند بهتر است استفاده شود.
مراحل نظارتهاي دامپزشکي:
کارشناسان دامپزشکي طي نظارتهاي ادواري که از مراکز تهيه، تکثير و پرورش ماهيان بهعمل ميآورند ضمن نمونهبرداري از آب و ماهي موارد بيماريهاي ويروسي، باکتريايي، انگلي و قارچي را که از سوي سازمان بهداشت جهاني (OIE) بهعنوان بيماريهاي اولويتدار اعلام شده است را در آزمايشگاه مورد بررسي قرار داده و با موارد غيربهداشتي برخورد ميکنند.
همچنين شرايط اختصاصي حملونقل جهت اين مراکز در نظر گرفته شده است که ماهيها با خودروهاي مناسب و بهداشتي به مراکز عرضه انتقال داده شوند.
درصورت عدمرعايت بهداشت، اين موجود زنده نيز ميتواند همانند ساير موجودات، بيماريزا شود که مهمترين آنها بيماريهاي گوارشي و زخمهاي پوستي هستند. در همين ارتباط کودکان، افراد مسن و کساني که دچار نقص سيستم ايمني هستند، از سايرين حساسترند.
همچنين از ميان بيماريهاي مشترک بين آبزيان و انسان که ممکن است مخاطرات بهداشتي به همراه داشته باشد ميتوان به اريزپيلوئيد، ويبريوز، سالمونلوز، ميکوباکتريوم ماريوم، کلوستريديوم بوتولينوم، يرسينيوز و... اشاره کرد.